En route – de eerste weken op pad

En yes, we zijn, na vier maanden kei hard zwoegen en werken dan eindelijk op pad. Ons Coddiwomple avontuur is half maart dan eindelijk begonnen. Leven en wonen in een camper. 

En Route…

Dag 1: we vertrekken halverwege de ochtend richting het zuiden. We stoppen vlakbij Antwerpen voor een speciale ontmoeting met de mensen waarvan we in het huis in Nederland verbleven en rijden vervolgens door naar de bestemming voor die dag, Lens. Vlak bij Lens overnachten we in Avion (dat ik alleen uit liedjes ken). We staan op een rustige gratis parkeerplek in het dorp. Maken een wandeling, koken in de camper en duiken vroeg in bed. We zijn moe en Lola moet nog wennen aan het slapen in haar nieuwe omgeving, dus we helpen een handje en knuffelen veel.

Op dag 2 worden we vroeg en fris wakker. Ontbijten en vertrekken. We besluiten een tussenstop te maken in Le Hourdel waar we na 2 uur aankomen.  Het wijkt af van de route maar de zeehonden, het strand, de wind in onze haren en de zee maken het meer dan waard. We lunchen met mosselen en friet en rijden vervolgens door naar de bestemming van vandaag namelijk Rouen. Lees hier over die uitstap. Uiteindelijk staan we op een kleine camperplaats (3 plekken)in een klein dorp recht aan de Seine (die ook door Parijs loopt). Weer wandelen we, ik kook pasta en Lola slaapt ditmaal al vrij snel in haar eigen bedje zodat wij aan de slag kunnen. Bloggen, kaarsjes aan en vooral fluisteren want we zijn bang haar wakker te maken.

Loslaten en wennen…

De rest van de week doen we hetzelfde. We rijden bijna elke dag 300 km, zoeken een plek om te overnachten en koken en maken ons klaar voor een nieuwe reisdag. Het is intens, intensief en ook best wennen. Hoewel ik de eerste dagen enorme opluchting voel en vrijheid ervaar, alles lijk los te kunnen laten, merk ik na een tijdje ook hoe intensief het is. Hoe zwaar de afgelopen maanden waren, maar vooral hoe wennen het is om zo samen op een paar vierkante meter te zitten. Hoe hard werken ook het camperleven is. We zijn de hele dag bezig met rijden, bedenken/uitzoeken waar we overnachten, ombouwen van de zitplaatsen en het verplaatsen van spullen. Tel daarbij op afwassen, koken, boodschappen doen en een meisje van twee de aandacht geven in intensieve dagen en je kan je indenken hoe druk het is.

 

Valencia en Tarifa

We nemen 1 dag rust in San Sebastian (en bereiken dus de Spaanse grens,hoeraaa!), maar omdat er super slecht weer is voorspeld (regen, maar vooral sneeuw) besluiten we de route te wijzigen en toch sneller weer verder richting het zuiden te trekken. We rijden van San Sebastian naar Teruel, waar het nog steeds te koud is. De dag erna merken we eindelijk vooruitgang in het weer. 200 km verder levert plus 16 graden op en dus zijn we twee dagen later in Valencia. De zon schijnt, de stad omarmt ons (daarover later een blog) en we genieten enorm. We fietsen, we waaien weg en kunnen eindelijk weer douchen!

Vanuit daar rijden we met twee overnachtingen helemaal door naar het meest zuidelijke puntje van Europa, Tarifa! Mijn vader is hier met zijn vriendin en we kiezen dan ook een plekje naast hen op de camping. Lola slentert op slofjes naar hun deur in de ochtend en ontbijt daar, terwijl wij in alle rust kunnen douchen of nog wat kunnen lezen in bed. We laden op en hebben het duidelijk nodig. De avonden om Lola in bed te krijgen zijn lang. Ze slaapt pas laat nadat we anderhalf uur de tijd hebben genomen haar te wassen, voor te lezen en te kroelen. Alleen gelaten worden vindt ze spannend en we vragen ons (tot op heden) af hoe we het gaan doorbreken. Als er iemand tips heeft.. graag!

Toch genieten we enorm van elkaar, de zee (zichtbaar vanuit de bus) en de sfeer die ons aan Ibiza doet denken. We zouden hier zo kunnen wonen. Dus ook over Tarifa nog een blog 😉 We blijven een hele week hangen, ook vanwege de drukke en gezellig paasweek in Spanje en nemen op de dinsdag 3 april de boot van Algeciras naar Tanger, Marokko. Over onze avonturen daar lees je meer op Facebook en deze website. Tot snel!

 

Coddiwomple with us!

5 Replies to “En route – de eerste weken op pad”

  1. Hallo, wij zijn jullie site toevallig tegengekomen omdat wij veel interesse hebben in reizen en graag reisverhalen lezen van anderen. Wij (ik en mijn vrouw) zijn beiden 72 jaar oud en reizen ook graag met onze camper. Wat jullie gaan doen klinkt stoer en als we jonger waren zouden wij zeker hetzelfde doen al zijn wij ook bezig met een groot avontuur die al jaren bezig. Onze droom was altijd mensen in Indonesië te helpen en dat doen wij nu sedert 2007. Wij hebben een guesthouse op Oost-Java. Maar gezien onze leeftijd zoeken we eigenlijk toch voor opvolgers die een klein beetje hetzelfde idee hebben als ons. Zodoende is dit Guesthouse te koop. Dus…..zoeken jullie nog een uitdaging buiten Europa dan is dit misschien wat voor jullie wanneer jullie eerst deze droom hebben waargemaakt. Wij lezen met plezier al jullie verhalen al kennen wij jullie niet. Succes met alles wat jullie gaan ondernemen en nogmaals veel respect. Met vriendelijke groeten, Pieter en Wil van Dee.

    1. Hi Pieter, bedankt voor je comment. Wat jullie doen is heel bijzonder en zeker een net zo’n groot avontuur. Ik heb jullie website even bekeken. Prachtige plek zeg. Denk niet dat het iets voor ons is, we wille graag in Europa blijven… Maar ik zal het zeker doorvertellen 😉 Mocht je nog iemand zoeken die de website even onder handen neemt, dan bied ik me graag aan. Tegen een kleine bijdrage kan deze een stuk professioneler en overzichtelijker ogen. Veel liefs en succes voor jullie in de toekomst.

    2. Wij zouden dit best wel willen doen alleen willen wij daar geen geld voor uitgeven en dat heeft een reden. Het Guesthouse zijn wij begonnen om een aantal mensen te helpen. Zij hebben nu mooi en goed betaald werk en de hele familie deelt mee. Zo ook met de kampung. Als wij iets willen repareren nemen we altijd iemand uit de kampung. Ook zij hebben dan weer een centje verdiend. Zo zullen wij ook niet adverteren omdat dit altijd behoorlijke onkosten zijn. Het Guesthouse is meer een hobby van ons geworden zonder winstoogmerk want alle centen gaan naar het Guesthouse en het personeel. Het is dus niet professioneel. Maar wellicht komt er t.z.t. een nieuwe koper ( we zijn aan het onderhandelen ) en dan komen wij er zeker op terug want misschien wil deze aspirant koper wel een andere website. Super bedankt voor het aanbod. Pieter en Wil van Dee

  2. Zo tof dat jullie dit avontuur met jullie kleine meisje zijn aangegaan! Ik ga jullie volgen, ben benieuwd waar jullie allemaal langskomen en wat jullie allemaal gaan ondernemen 🙂
    Eva laatste blog…Recept: No-bake lemon cheesecake

    1. Leuk Eva, dat je ons volgt. Het is een hele uitdaging en belevenis en maar eentje die we niet hadden willen missen.

Leave a Reply

CommentLuv badge